Oznaczanie
- Metody immunoenzymatyczne
- Metody radioimmunologiczne
- Nefelometria lateksowaStosowane przeciwciała
- Monoklonalne, przeciwko receptorowi transferyny - związane z komórkami
- Monoklonalne przeciwko receptorowi w łożysku
- Poliklonalne przeciwko kompleksowi transferyna - receptor
Wzorce
- Oczyszczony receptor pochodzenia łożyskowego
- Kompleks transferyna - receptor transferyny
- Oczyszczony rozpuszczalny receptor transferyny (sTfR)
Materiał
do badań: surowica i osocze krwi pobranej na heparynę.
W
surowicy i osoczu cytrynianowym występują podobne stężenia lecz,
zdaniem
De Jongha i współautorów, krew należy odwirowywać bezpośrednio po pobraniu.
Poziom w osoczu EDTA stanowi trzy-/czterokrotność stężenia w surowicy i osoczu
cytrynianowym. Zdaniem Thomasa surowica i osocze zachowują trwałość przez 24
godziny w temperaturze pokojowej a 3 dni w temperaturze 4°C.
De Jongha i współautorów, krew należy odwirowywać bezpośrednio po pobraniu.
Poziom w osoczu EDTA stanowi trzy-/czterokrotność stężenia w surowicy i osoczu
cytrynianowym. Zdaniem Thomasa surowica i osocze zachowują trwałość przez 24
godziny w temperaturze pokojowej a 3 dni w temperaturze 4°C.
Funkcj
a/synteza
Receptor
komórkowy transferyny (CD-71) jest białkiem zlokalizowanym
na powierzchni komórek proliferujacych, którym do wzrostu niezbędne jest żelazo.
Receptor transferyny jest transmembranowym, białkiem dwułańcuchowym. Oba
łańcuchy są identyczne i połączone ze sobą na błonie plazmatycznej wiązaniem
dwusiarczkowym. Mniejsza fosforylowana część N końcowa jest międzykomórkowa
podczas gdy C końcowa jest pozakomórkowa. Część C końcowa każdego łańcucha
na powierzchni komórek proliferujacych, którym do wzrostu niezbędne jest żelazo.
Receptor transferyny jest transmembranowym, białkiem dwułańcuchowym. Oba
łańcuchy są identyczne i połączone ze sobą na błonie plazmatycznej wiązaniem
dwusiarczkowym. Mniejsza fosforylowana część N końcowa jest międzykomórkowa
podczas gdy C końcowa jest pozakomórkowa. Część C końcowa każdego łańcucha
o masie
95kD jest powiązana z trzema oligosacharydami i posiada miejsce
wiązania
dla transferyny. Transferyna jest najczęściej wiązana z 2 x Fe3+. Erytron zawiera szczególnie dużą ilość receptorów transferyny (około 80% zawartych w całym
dla transferyny. Transferyna jest najczęściej wiązana z 2 x Fe3+. Erytron zawiera szczególnie dużą ilość receptorów transferyny (około 80% zawartych w całym
organiźmie); największa zawartość występuje w
erytroblastach polichromatofilnych,
jak również w syncytiotrofoblaście.
jak również w syncytiotrofoblaście.
Po
połączeniu kompleks (Fe3+)2
- transferyna przedostaje się do komórek na
drodze
endocytozy. Przy wykorzystaniu pompy protonowej zależnej od ATP, pH endosomów
spada do 5,5 co umożliwia transferynie uwolnienie Fe3+ (zostaje zredukowane do Fe2+,
włączone do hemu i odłożone w ferrytynie). Wolna od żelaza transferyna pozostaje
na receptorze i w przeciągu kilku minut powraca na powierzchnię komórki, gdzie
zostaje uwolniona dzięki odzyskaniu swojego fizjologicznego pH. Synteza receptora
transferyny lub ferrytyny w komórkach jest kontrolowana poprzez zapotrzebowanie
komórki na żelazo. Synteza receptora transferyny zostaje wstrzymana jeżeli zawartość
żelaza jest wysoka, natomiast w przypadku jego niskiej zawartości, zredukowana
zostaje synteza ferrytyny. Białko wiążące, odpowiadające na stężenie żelaza (iron-
responsive element binding protein IRE-BP) zawierające Fe-S (jeżeli jest dostatecznie
bogate w żelazo czynnościowe) lub wolne (apoproteina) stanowią system kontrolujący.
endocytozy. Przy wykorzystaniu pompy protonowej zależnej od ATP, pH endosomów
spada do 5,5 co umożliwia transferynie uwolnienie Fe3+ (zostaje zredukowane do Fe2+,
włączone do hemu i odłożone w ferrytynie). Wolna od żelaza transferyna pozostaje
na receptorze i w przeciągu kilku minut powraca na powierzchnię komórki, gdzie
zostaje uwolniona dzięki odzyskaniu swojego fizjologicznego pH. Synteza receptora
transferyny lub ferrytyny w komórkach jest kontrolowana poprzez zapotrzebowanie
komórki na żelazo. Synteza receptora transferyny zostaje wstrzymana jeżeli zawartość
żelaza jest wysoka, natomiast w przypadku jego niskiej zawartości, zredukowana
zostaje synteza ferrytyny. Białko wiążące, odpowiadające na stężenie żelaza (iron-
responsive element binding protein IRE-BP) zawierające Fe-S (jeżeli jest dostatecznie
bogate w żelazo czynnościowe) lub wolne (apoproteina) stanowią system kontrolujący.
Apoproteina wiąże
się z odpowiadającymi na dostępność żelaza elementami
RN
A w celu syntezy ferrytyny i TfR, przez co hamuje tworzenie
się ferrytyny i przyspiesza tworzenie się TfR. Równocześnie
blokuje tworzenie się kwasu 5-aminolewulinowego
się ferrytyny i przyspiesza tworzenie się TfR. Równocześnie
blokuje tworzenie się kwasu 5-aminolewulinowego
IRE-BP nie
wiąże się z RN A przez co wspomaga syntezę ferrytyny.
W
przypadkach przewlekłych stanów zapalnych nie dochodzi do
wzmożonego tworzenie
się receptorów transferyny pomimo tego, że komórki krwiotwórcze „czerwonego szpiku“
nie mogą pokryć swojego zapotrzebowania na żelazo. Powodem tego może być np. wpływ
interleukiny 1.
się receptorów transferyny pomimo tego, że komórki krwiotwórcze „czerwonego szpiku“
nie mogą pokryć swojego zapotrzebowania na żelazo. Powodem tego może być np. wpływ
interleukiny 1.
Rozpuszczalny
receptor transferyny jest krótszy niż receptor komórkowy
(masa
cząsteczkowa 85 kD) o około 100 aminokwasów N końcowych. Jego stężenie we krwi
ściśle koreluje z ilością receptorów komórkowych (tzw. zjawisko złuszczania ). Ilość
receptorów komórkowych jest proporcjonalna do:
cząsteczkowa 85 kD) o około 100 aminokwasów N końcowych. Jego stężenie we krwi
ściśle koreluje z ilością receptorów komórkowych (tzw. zjawisko złuszczania ). Ilość
receptorów komórkowych jest proporcjonalna do:
- ilości czerwonego szpiku, oraz
- niedoboru żelaza w komórkach krwiotwórczych (wyjątek stanowią przewlekłe stany
zapalne).
Pierwotnie
zakładano, że zakresy referencyjne nie są zależne od wieku.
Wyjątek
stanowiło podwyższone stężenie w kilku pierwszych tygodniach życia. Jednak badania
zakrojone na szerszą skalę w roku 1999 wykazały, że najwyższe stężenie występuje
w pierwszych dwóch latach życia. W wieku od 3 do 16 lat prawidłowy zakres jest o 1/3
niższy, natomiast powyżej 16 lat wynosi około połowy zakresu z pierwszych dwóch
lat życia. Zakresy referencyjne nie są zależne od płci. Jednak poziom rozpuszczalnego
receptora transferyny u ciemnoskórych mężczyzn jest około 9% wyższy niż
u mężczyzn o jasnej karnacji (przypuszczalnie z powodu podwyższonego poziomu
hemoglobiny). Osoby mieszkające na dużych wysokościach mają poziom sTfR wyższy
stanowiło podwyższone stężenie w kilku pierwszych tygodniach życia. Jednak badania
zakrojone na szerszą skalę w roku 1999 wykazały, że najwyższe stężenie występuje
w pierwszych dwóch latach życia. W wieku od 3 do 16 lat prawidłowy zakres jest o 1/3
niższy, natomiast powyżej 16 lat wynosi około połowy zakresu z pierwszych dwóch
lat życia. Zakresy referencyjne nie są zależne od płci. Jednak poziom rozpuszczalnego
receptora transferyny u ciemnoskórych mężczyzn jest około 9% wyższy niż
u mężczyzn o jasnej karnacji (przypuszczalnie z powodu podwyższonego poziomu
hemoglobiny). Osoby mieszkające na dużych wysokościach mają poziom sTfR wyższy
o około
10%.
Źródło inratio2.
